
Helaas begint voor Wedgwood 2009 niet zo gelukkig. Een einde van een lange traditie lijkt in zicht. Volgens kenners is de ondergang ingezet na de tweede wereldoorlog toen gebruiksgemak belangrijker werd dan status voeren met mooi tafelgoed. Wedgwood staat voor het dé paradox waar elk sterk merk mee te maken krijgt in de loop van haar bestaan. Merken worden geboren door een emotionele en functionele behoeftes in de markt. Functioneel zal Wedgwood hebben geprobeerd om (misschien soms tegen de eigen natuur in) mee te veranderen met de eisen die de gebruiker aan het merk stelt. Maar de emotionele merkwaarden van Wedgwood, zijn minder makkelijk aan te passen zonder daarbij de harde kern van trouwe Wedgwood gebruikers uit het oog te verliezen. Voor marketeers is het de uitdaging doelgroepen uit te breiden en het merk imago aan te passen zonder de identiteit te verliezen. Da's een hele kunst. Je merk te grabbel gooien om steeds sneller veranderende consumenten te volgen en te groeien is wat mij betreft een vloek. Maar eigenwijs vasthouden aan traditionele merkwaarden en producteigenschappen, is koppig en nog veel gevaarlijker.


